Το τριήμερο 14 με 16 Φλεβάρη το αφιερώσαμε στην εξερεύνηση των Ζαγοροχωρίων. Στόχος μας ήταν να χαθούμε στα πέτρινα σοκάκια, να δούμε τις χιονισμένες κορυφές και να νιώσουμε τη χειμωνιάτικη αύρα αυτής της μοναδικής περιοχής.
Η Διαμονή και το Μονοδένδρι
Βάση μας ήταν το Vikos Hotel στο Μονοδένδρι, ένα cozy ξενοδοχείο στεγασμένο σε ένα από τα κλασικά αρχοντικά της περιοχής. Η περίοδος αυτή είναι ιδανική για όσους αναζητούν την απόλυτη ηρεμία, κάτι που μας επιβεβαίωσαν και οι ντόπιοι, αφού ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Το μόνο που χρειάζεται προσοχή είναι η οργάνωση του χρόνου, καθώς πολλά μαγαζιά είτε παραμένουν κλειστά είτε κλείνουν αρκετά νωρίς.
Το Μονοδένδρι είναι ένα πανέμορφο χωριό με μια γραφική πλατεία και δύο γλυκοπωλεία που σε καλούν να σταματήσεις. Αν έχετε αντοχές μετά την περιήγηση, η “Διψασμένη Αρκούδα“ είναι το τέλειο σημείο για ένα βραδινό ποτό. Μην παραλείψετε τη βόλτα μέχρι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. Είναι περίπου 15 λεπτά περπάτημα και η θέα από το «μπαλκόνι» του στη χαράδρα του Βίκου κόβει την ανάσα.
Την πρώτη μέρα την αφιερώσαμε στο χωριό. Φάγαμε εξαιρετικά στο εστιατόριο “Στα Ριζά“ το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα, δοκιμάσαμε παραδοσιακό γλυκό ταψιού και κλείσαμε τη βραδιά μας στην Αρκούδα.
Roadtrip στα Χωριά και τις Κολυμπήθρες
Τη δεύτερη μέρα την πήραμε «σερί» για να δούμε τα highlights. Περάσαμε από την Αρίστη, η οποία προσωπικά δεν με ενθουσίασε, οπότε συνεχίσαμε για το Μεγάλο Πάπιγκο. Είναι ένας οικισμός πανέμορφος, γεμάτος πέτρα και προσεγμένα μαγαζάκια. Αφήνετε το αμάξι στο μεγάλο parking και το γυρίζετε όλο με τα πόδια.
Σειρά είχε το Μικρό Πάπιγκο, εξίσου όμορφο αν και λίγο πιο ήσυχο. Το μεγάλο πλεονέκτημα όμως είναι ότι στο δρόμο της επιστροφής βρίσκονται οι Κολυμπήθρες του ποταμού Ρογκόβου. Μετά από ένα πολύ σύντομο μονοπάτι, αντικρίζεις ένα μαγικό τοπίο με κρυστάλλινα νερά και σμιλεμένους βράχους που μοιάζουν με έργα τέχνης.
Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το χωριό Βίκος. Εκεί η στάση επιβάλλεται μόνο για τη θέα, καθώς προσφέρει ίσως το πιο συγκλονιστικό σημείο για να δει κανείς τη χαράδρα από ψηλά.
Κλείσαμε τη μέρα μας στο Τσεπέλοβο, το πιο πυκνοκατοικημένο χωριό της περιοχής. Στην κεντρική πλατεία δεσπόζει ένας τεράστιος πλάτανος και γύρω του υπάρχουν όμορφα στέκια για καφέ, γλυκό και σουβενίρ. Στη διαδρομή προς τα εκεί, θα συναντήσετε και το εμβληματικό Γεφύρι του Κοκκόρη, που είναι πολύ εύκολα προσβάσιμο για φωτογραφίες.
Η Περιπέτεια στον Καταρράκτη Μπαλτα Ντι Στρίγκα
Την τελευταία μέρα, μετά το checkout, βάλαμε πλώρη για το Ηλιοχώρι. Η διαδρομή από το Μονοδένδρι κρατάει περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά. Είναι υπέροχη, μέσα στα έλατα και τα πεύκα, αλλά αρκετά απαιτητική με πολλές στροφές και μέτριο οδόστρωμα.
Φτάνοντας στο χωριό, αφήσαμε το αμάξι στο πάνω parking για σιγουριά, καθώς ο δρόμος που κατεβαίνει χαμηλότερα είναι αρκετά απότομος και χωμάτινος. Από την πλατεία του χωριού, ακολουθήσαμε τις ταμπέλες για τον Balta Di Stringa καταρράκτη.
Η κατάβαση (περίπου 1 χιλιόμετρο) διαρκεί 25 με 35 λεπτά. Το μονοπάτι είναι μαγευτικό, στρωμένο με πέτρα στο μεγαλύτερο μέρος του και με ξύλινα κάγκελα. Μόνο τα τελευταία 350 μέτρα είναι κάπως απότομα. Ο καταρράκτης είναι από τους ομορφότερους που έχω δει. Υπάρχει ένα πέτρινο μπαλκόνι και μια νέα ξύλινη γέφυρα ακριβώς μπροστά του, που σου επιτρέπουν να νιώσεις την ορμή του νερού.
Επίλογος και Budget
Ήταν ένα γεμάτο τριήμερο που μας απέδειξε ότι 3 ημέρες και 2 νύχτες είναι αρκετές για να δεις τα βασικά σημεία. Ξεκινώντας από την Πάτρα, το συνολικό κόστος για δύο άτομα (διαμονή, φαγητό και μετακινήσεις) ανήλθε στα €380.